Wat houdt Foam_Lab bezig? De komende tijd zul je hier de diepste gevoelens van verschillende Foam_Labbers kunnen lezen..

Brenda. 7 januari 2010

2010: harder, better, faster, stronger

We hebben één leven, voor zover ik weet, en daar moeten we het mee doen. Nu we er toch zijn lijkt het mij logisch dat we daar dan ook het maximale uitpersen. Ik ben daar in ieder geval wel heel bewust mee bezig. Ik wil er alles aan doen om, op het moment dat ik deze aardkloot verlaat, geen spijt te hebben. Dit brengt tegelijkertijd ook veel stress met zich mee. Ik wil de wereld zien en ervaren, ik wil een carrière, ik wil de man van mijn dromen, ik wil kinderen en het liefst niet al te laat, ik wil tijd hebben voor mijn vrienden, ik wil nieuwe mensen ontmoeten, ik wil blijven leren terwijl ondertussen vadertje tijd gewoon doortikt. Serieus, hoe ga ik dit allemaal bereiken in zo’n korte tijd?

Weet je nog steeds niet wat ik bedoel? Kom dan een keertje bij ons op de Foam_lab zolder kijken. Hier is dit gevecht tegen de tijd een dagelijkse bezigheid. Een zolder vol acht ambitieuze gekken die zoveel werk in een jaar willen proppen dat we er af en toe zelf bang van worden. Evenementen met inhoud organiseren, innovatief zijn, interessante partners zoeken om mee samen te werken, filmpjes maken, artikelen en blogs schrijven. En waarom? Omdat we willen leren, omdat we een carrière ambiëren, omdat we er gewoonweg alles uit willen halen.

Ik doe niet aan goede voornemens maar ik stel mezelf elk jaar één vraag. Heb ik er dit jaar alles aan gedaan om het beste uit mezelf te halen? En elk jaar kom ik tot hetzelfde antwoord. Nee, het moet beter kunnen. En elke ambitieuze gek komt tot hetzelfde antwoord. Het kan en moet altijd beter. Dat is wat ons drijft. Dat is wat ons verder brengt in dit leven. Dat is de reden waarom ons tweede evenement nóg veel beter gaat worden dan het eerste. Wat ik wil zeggen is dat het nooit genoeg is en dat we nooit klaar zijn om te gaan maar dat we ons best doen. Dat is het enige wat we kunnen doen. Dus doe je best voor 2010, ik weet dat ik dat wel ga doen.

Brenda

------------------------------------------------------------- 

Leonie. 15 december 2009.

Weigeren is ook weer zo wat.

Ik ben blij met mijn 291 friends. Nee echt, met minder dan 100 durf je toch bij je vrienden niet aan te komen? Het idee dat maar 57 mensen weten ‘on which bar I have been dancing last night’ of dat ‘I’ve had such a wonderfull lazy morning, this morning’... gênant gewoon.

Goed, ik geef toe, ik heb er ook een paar gestolen. Maar dat ging per ongeluk. In een verloren moment, zo vlak voor de lunch, besloten Audrey en ik een target te stellen voor Foam_Lab’s virtuele vriendenboek. Minimaal duizend vrienden vóór ons eerste evenement was het idee. Want, mochten onze eigen vrienden het die avond dan écht niet kunnen maken om niet naar feestje hey, hoe is het nou? of borrel ja goed, met jou? te gaan, dan zouden deze duizend ons op 3 december alsnog een rij van Foam tot aan de Vijzelstraat opleveren.

Strijdlustig klikten we ons door de onophoudelijke berg suggesties heen en vriendschappen werden met de minuut geboren. Voor we het wisten was Foam_Lab zomaar driehonderd fotogenieke vrienden rijker.

Wow, wat een enthousiasme voor fotografie en cultureel verantwoorde evenementen!

Nu weet ik dat dat idee niet klopte. Au. Ik had het facebook-power-hour op volle toeren vanuit mijn éigen account gedraaid. Driehonderd wildvreemden zijn vanaf dat moment op de hoogte van mijn ‘o god, ik drink echt nooit meer bier’ en van ‘de schimmel in mijn badkamer waar nu toch écht iets aan moet gebeuren’.

Nu vraag ik je!? Ben ik dan echt de enige naïeveling die iemand pas denkt te kennen wanneer ik de persoon in kwestie toch minstens een keer live gesproken heb? Geërgerd aan deze onechtheid waarin we nooit een dag niet grappig zijn, zelfs al zijn we ‘totally stressed out by to many deadlines this week’ besluit ik aan de grappigste naam in mijn overvloedige nieuwe contactenlijst te vragen waarom wij nu dan ineens ‘vrienden’ zijn.

‘Een vriendschap weigeren vond ‘ie ook weer zo wat’, zei Pitrik.

Via deze weg wil ik al mijn friends dan ook bedanken voor hun oprechte medelijden. 

Leonie